Varkens

In 2019 hebben we voor het eerst vier varkentjes in het weitje aan de voorkant van onze boerderij laten lopen. Ze arriveerden in juni als grote biggen en groeiden in vijf maanden tijd tot 120 kilo. Begin december zijn ze naar de slacht gegaan; het vlees van een van hen verkopen we nu in de boerderijwinkel.

Het leven van de varkens was misschien kort, maar ze hebben alle dagen buiten gelopen. Op hete zomerdagen douchten we ze en maakten we een modderbad, ze wroetten het gras om en werden aangehaald door voorbijgangers. En dat waren er nogal wat: fietsers, voetgangers en zelfs automobilisten stopten langs de weg om even naar de varkentjes te kijken, ze op de foto te zetten en appeltjes te voeren.

Varkentjes maken een erf gezellig, compleet. We zijn daarom blij dat we in maart 2020 weer nieuwe biggen krijgen. Opnieuw van varkensbedrijf De Herkomst, uit Amsterdam-West. De filosofie van eigenaar Dirk past goed bij de onze: ook restwaarde is van waarde. Dus heeft u een keer oud brood, aardappelschillen of verrimpelde appeltjes: gooi ze niet weg! Onze varkentjes eten alles en zetten de restjes weer om in vlees. Confronterend, maar wel circulair.

Kringloopvarkens

In het weitje aan de voorkant van onze boerderij lopen sinds deze week vier varkentjes. Biggetjes nog, dit voorjaar geboren in de Amsterdamse Tuinen van West. Voor wie daar nog niet is geweest: het betreft vier polders tussen Amsterdam en Halfweg die tien jaar geleden zijn bestempeld tot Hoofdgroenstructuur van Amsterdam. Er is (stads)landbouw, kunst en cultuur, ruimte voor recreatie en horeca, opgezet door tientallen zelfstandige ondernemers met een gemeenschappelijk streven: een lokale, circulaire economie. En dat brengt mij weer terug bij de varkens.

Ze zijn niet van ons: we leasen ze van ondernemer Dirk, die binnen de Tuinen van West varkensbedrijf De Herkomst heeft opgezet. Compleet met contract met daarin clausules over wie aansprakelijk is bij ziekte, schade of vroegtijdig overlijden van de varkens. We bieden ze twee weitjes met nachthok en voeren ze etensresten van de drie gezinnen van De Groene Griffioen en de wei die overblijft na het kaasmaken. Daarnaast brengt Dirk brokken die voor 60 procent bestaan uit resten van de voedingsmiddelenindustrie. Zodra de varkens 130 kilo wegen, gaan ze terug naar Amsterdam om daar te worden verwerkt en afgezet. Eentje zullen wij zelf afnemen om het vlees ervan te verkopen in onze boerderijwinkel.

Zover is het gelukkig nog niet. Ik zit naast hun hok en zie hoe heerlijk uitgestrekt de roze lijfjes in het natuurmaaisel liggen. Bekijk de kleine oogjes en hangende oren – kenmerkend voor het Nederlands landvarken. Luister naar hun tevreden geknor. Varkens brengen zoveel vrolijkheid op een erf. Fietsers stoppen, kindjes knorren. “Ggggg, gggg, vakke”, roept ook mijn dochter de hele dag.

Aan de Amsterdammers aan wie onze melkboer zuivel verkoopt, vroegen we drie jongensnamen en één meisjesnaam voor de varkens te verzinnen. Esteban en Anna werden al snel favoriet. “Alex”, opperde een brandweerman. “Zo heet ik zelf.” “Otis”, droomde een zwangere vrouw. “Zo gaat mijn kindje heten.” Zo heerlijk persoonlijk. Ik weet niet of de melkboer hen had verteld dat de varkens al over zes maanden naar de slager gaan.

Uit: Nieuwe oogst, 29 juni 2019