In de meivakantie zijn we, Boy en Wendela, met het gezin naar Japan geweest. We nemen elk jaar zo’n twee weken vakantie en blijven eigenlijk altijd in Europa. Met de auto of trein gaan we elk jaar ergens anders heen of familie in het buitenland opzoeken.
Japan leek ons een heel bijzonder land. We fantaseerden er regelmatig over. Andere cultuur, mooie natuur, super snelle treinen die altijd op tijd rijden, ander eten en heel speciale toiletten. Toch kwam het er nooit van, want zo’n reis kost veel geld en de boerderij kun je niet even sluiten voor vakantie.
Toen vorig jaar een van onze vrijwilligers weer in Japan ging wonen en de broer van Wendela zei dat hij ook naar Japan wilde, dachten we “laten we het doen!” Voordat je het weet zijn de jongens het huis uit en zo’n verre reis met het gezin is heel bijzonder, weet Wendela uit eigen ervaring. Zij is in Venezuela geweest als laatste vakantie met haar ouders, broer en zus.
Roos stelde ons gerust: “Desnoods melk ik 14 keer in de week als jullie weg zijn.” Zo lief als mensen je wat gunnen en je gerust stellen. De tickets boekten we in september, maar eind maart was alles pas geregeld met de bezetting op de boerderij. Roos hoefde gelukkig geen 14 keer in de week te melken, dankzij Eline, Ernesto, Jan, Simon en de vrijwilligers die bijna elke week meehelpen op de boerderij.
Zo gingen wij met een gerust hart weg. Wendela legde op Schiphol de laatste hand aan de overdracht, maar zette voordat ze het vliegtuig in stapte, haar telefoon uit. Bij thuiskomst heeft ze die pas weer aangezet. Alleen voor familie en vrienden was zij te bereiken, verder gingen alle meldingen op de berichtenservice uit.
Boy houdt wel altijd zijn telefoon aan. Gelukkig viel het mee met de telefoontjes. Eén keer werden we midden in de nacht wakker gebeld door de veearts die een bestelling klaar had gezet voor Roos en niet wist dat wij weg waren. In Japan is het 7 uur later dan in Nederland. Bij thuiskomst hoorde we van Roos dat de veearts Boy erg ver en afwezig vond klinken. “Dat klopt, “ had Roos tegen Marieke gezegd, “hij is in Japan”.
Alles is goed gegaan. Zowel in Japan als op de boerderij. Het was een ervaring die we nooit zullen vergeten. De volgende keer meer over onze reis.